Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.12.2025 tarihli ve KYB-2025/135748 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.04.2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede; Dosya kapsamına göre,

1.Kayden 06.11.1999 doğumlu olup, suçun işlendiği 24.10.2017 tarihinde 15-18 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan cezadan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 31/3. maddesi gereğince indirim uygulanmamasında,

2.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 esas, 2018/554 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere Çocuk Koruma Kanunu’nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20... . maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasında,

3.5237 sayılı Kanun’un 53/4. maddesinde yer alan, "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, nitelikli hırsızlık suçu yönünden fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış olan sanık hakkında, aynı Kanun’un 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmesinde,

4.İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçu yönünden, fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış olan sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile birlikte denetim süresinin 3 yıl olarak belirlenmesi gerektiği halde 5 yıl olarak belirlenmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE

1.Kayden 06.11.1999 doğumlu olup, suçun işlendiği 24.10.2017 tarihinde onsekiz yaşını doldurmamış olan hükümlü hakkında tayin olunan cezalardan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılmaksızın fazla cezalara hükmolunması,

2.Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 Esas, 2018/554 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20... . maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan hükümlünün işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,

3.Suç tarihinde onsekiz yaşından küçük olan hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53/4. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4.Suç tarihinde onsekiz yaşından küçük olan hükümlü hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilirken, 5271 sayılı Kanun'un 231/8. maddesi gereği hükümlünün tâbi tutulacağı denetim süresinin, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesi uyarınca 3 yıl olarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, 5 yıl süre ile denetim süresine tâbi tutulmasına karar verilmesi, Hukuka aykırı bulunmuştur.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Manavgat 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.01.2020 tarihli ve 2019/247 Esas, 2020/10 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (b) bendi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.