11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/12/2014 tarih ve 2014/572-2014/722 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Essen Eyalet (Asliye Hukuk) Mahkemesi tarafından verilen 11.09.2009 tarih ve 2 O 47/10 sayılı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın ve yargılama masraflarına dair masraf tespit kararlarının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, MÖHUK'nın 54. maddesinde düzenlenen tenfiz şartlarının oluştuğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar vermiştir. Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1.Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin asıl kararın tenfizine yönelik tüm, masraf tespit kararına karşı ise aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2.Davacı vekili, 07.09.2011 ve 17.11.2011 tarihli 2 adet yargılama masraflarına dair masraf tespit kararının tenfizini talep etmiş olup, mahkemece hangi masraf tespit kararının tenfizine karar verildiği açıklanmadan infazda tereddüt doğuracak şekilde "yargılama masraflarına dair kararının" tenfizine şeklinde hüküm kurulması doğru olmadığı gibi, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararı Essen Eyalet(Asliye Hukuk) Mahkemesi'nin 2 O 47/10 sayılı kararı olmasına rağmen 07.09.2011 tarihli masraf tespit kararında kararın Hamm Yüksek Eyalet Mahkemesi'nin 22.07.2011 tarih 8U 150/11 sayılı dosyasına ilişkin olduğu belirtilmiş olduğu da dikkate alınmadan, masraf tespit kararının tenfizi istenen yabancı mahkeme kararına ait olup olmadığı tartışılıp değerlendirilmeden yazılı şekilde karar verilmiş olması yerinde görülmemiş, kararın temyiz eden davalı yararına bozulması gerekmiştir.