13. Hukuk Dairesi

Davacı, davalıya yurtdışından değişik tarih ve miktarlarda borç para gönderdiğini, davalının ise bu paraları geri ödemediğini ileri sürerek toplamda 5.531 euro karşılığı 13.912,01 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı gönderilen paraların bağış niteliğinde olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir. Dava ödünç akdine dayalı alacak istemine ilişkindir. Davacı davalıya borç gönderdiğini ileri sürmüş, davalı ise gönderilen paraların borç değil bağış niteliğinde olduğunu savunmuştur. Davalının savunması gerekçeli inkar niteliğindedir. Bu durumda ispat yükü davalıya değil, davacıya düşer. Davacının delil olarak dayandığı banka havalesinde paranın gönderiliş nedenine ilişkin herhangi bir şerh bulunmamaktadır. Hal böyle olunca TMK.’nun 6. maddesi ve HMK hükümleri gereğince, paranın ödünç olarak verildiğini ispat yükü davacıya ait olup, davacı ödünç ilişkisini müddeabihin miktarı itibariyle kesin delillerle kanıtlamakla yükümlüdür. Mahkemece, davacının dava dilekçesinde açıkça yemin deliline dayanmadığı, davasını da yasal delillerle ispat edemediği, bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne dair hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.