2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından; asıl davanın reddi, kusur belirlemesi, nafaka ve manevi tazminat yönünden, davalı-davacı kadın tarafından ise; tedbir, yoksulluk nafakası ve manevi tazminatın miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Mahkemece, davacı-davalı erkek tarafından açılan boşanma davası reddedilmiş, davalı-davacı kadının boşanma davası ise kabul edilmiştir. Toplanan delillerden; davacı-davalı erkeğin davasının Türk Medeni Kanununun 166/4. maddesine dayalı dava olduğu taraflar arasında görülen ve ret ile sonuçlanan ilk davadan sonra tarafların tekrar biraraya gelmedikleri ve ilk davada verilen kararın kesinleşmesinden itibaren 3 yıllık sürenin dolduğu anlaşılmıştır. Bu durumda, erkek tarafından açılan boşanma davasının da kabulü gerekirken, reddi doğru değildir. Ancak, davalı-davacı kadın tarafından açılan boşanma davasının kabulü ile verilen boşanma hükmü temyizin kapsamı dışında bırakılmak suretiyle usulen kesinleşmiştir. Bu durumda erkeğin boşanma davasındaki boşanma talebinin konusu kalmamıştır. O halde, bu husus gözetilerek kocanın boşanma talebi hakkında "konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde hüküm kurmak ve yargılama giderleri ile vekalet ücreti yönünden haklılık durumuna göre karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.