2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından boşanma davasının reddi ve tedbir nafakasının miktarı yönünden, davalı erkek tarafından ise alacak davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı erkeğin eşinin hastalığı ile ilgilenmediği, eşine "sen hastasın, veremlisin" diyerek aşağıladığı anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.

2.Davalı erkeğin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı kadın, davalı eşine erken emeklilik ve bazı borçlarının ödenmesi için 5.000 TL borç para verdiğini, davalının bu parayı iade etmediğini ileri sürerek, verdiği paranın iadesini istemiştir. İddianın ileri sürülüş şekline göre bu istek taraflar arasındaki "ödünç" ilişkisine dayanmakta olup, genel hükümlere tabi ve aile mahkemelerinin görevi dışındadır. Görev kuralları kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında hakim tarafından kendiliğinden dikkate alınması zorunludur. Öyleyse davacının para alacağına ilişkin talebinin eldeki davadan tefrik edilerek, genel mahkemelerin görevine girdiğinden görevsizlik kararı verilmesi gerekirken bu husus gözetilmeden işin esası hakkında karar verilmesi doğru görülmemiştir.