2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi ve aleyhine hükmedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, tarafların karşılıklı boşanma davaları kabul edilmiş, davalı-karşı davacı kadın lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmiştir. Mahkemece davacı-karşı davalı erkeğe, evlilik boyunca eşinden yardım alması, davalı-karşı davacı kadının kredi çekmesine rağmen boşanmak istemesi, davalı-karşı davacı kadına da sık sık yurtdışına gitmesi ve birlik görevlerini ihmal etmesi kusur olarak yüklenmiştir. Davalı-karşı davacı kadının çekmiş olduğu krediyi davacı karşı davalı erkeğin baskısı ile çektiği ve rızası dışında müşterek oturdukları evin yapıldığı ispatlanamamıştır. Bu durumda bu husus davacı-karşı davalı erkeğe kusur olarak yüklenemez. Ayrıca, mahkemece kabul edilen davalı-karşı davacı kadının kusurlu davranışı yanı sıra tanık Musa Köktaş'ın beyanından kadının, erkeği aşağıladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, davalı-karşı davacı kadının boşanmaya sebep olan olaylarda tam kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Boşanmada kusursuz olan taraf, maddi ve manevi tazminatla sorumlu tutulamaz (TMK m. 174/1-2). Mahkemece, hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-karşı davacı kadın yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.