2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden, davalı-davacı (kadın) tarafından ise; kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar, nafaka miktarları ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 18.9.2013 günü tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; davacı akıl hastalığı sebebiyle kısıtlanıp kendisine vasi atandığına göre; davranışlarının iradi olduğundan söz edilemez ve bu sebeple kendisine kusur yüklenemez. Toplanan delillerden davalı kadının da evlilik birliğini temelinden sarsacak nitelikte kusurlu bir davranışı kanıtlanamamıştır. Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi gereğince boşanmaya karar verebilmek için davalının az da olsa kusurunun kanıtlanması gerekir. Gerçekleşen bu durum karşısında davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olmuş ise de; boşanma hükmü temyiz edilmediğinden bu husus bozma sebebi yapılmamış, yanlışlığa işaret edilmekle yetinilmiştir.

2.Tarafların temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yoksulluk nafakasının takdirinde nafaka yükümlüsünün kusurunun aranmayacağının (TMK.md.175) tabii bulunmasına göre, tarafların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.