2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından, maddi tazminat ve yoksulluk nafakasının miktarı ve manevi tazminat talebinin reddi yönünden; davalı (koca) tarafından ise tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz talepleri yersizdir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3.Mahkemenin de kabulünde olduğu gibi, davalı kocanın aşırı alkol alarak at yarışları oynayıp borçlandığı, borçlarını eşine ödetmek istediği, ödemeyince ona hakaret ederek evden kovduğu, davalı kocanın gerçekleşen bu kusurlarının davacı kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 TBK. md. 50, 51, 52, 58) dikkate alınarak davacı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

4.Davacı kadının emekli olup düzenli bir gelirinin bulunduğu, tarafların gelirlerinin birbirlerine yakın olduğu, davacı kadının boşanmakla yoksulluğa düşmeyeceği, mevcut gelirinin onun asgari ihtiyaçlarını karşılayacak düzeyde bulunduğu anlaşılmaktadır. O halde, davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin reddi yerine yazılı şekilde hüküm tesisi yanlış olmuştur.