2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (kadın) tarafından temyiz edilmekle, evrak okundu. Gereği görüşülüp düşünüldü:

İlk hüküm, davalının temyizi üzerine bozulmuş, mahkemece bozmaya uyulmuştur. Bozmaya uyulmakla, bozma lehine olan davalı yararına usulü kazanılmış hak oluşmuştur. Artık mahkeme bozmanın içeriği ile bağlı ve buna uygun araştırma yapıp, hüküm tesis etmek mecburiyetindedir. Bozmanın dışına çıkılarak davalı kadının da “sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı” kabul edilip, bunun kadının kusuruna esas alınması ve ilave kusur olarak kadına yüklenmesi, bu sebeple kadının boşanmaya sebep olan olaylarda kocaya göre “daha ağır” kusurlu görülmesi doğru değildir. Davalının, çocuk sahibi olamamalarının davacıdan kaynaklandığını söyleyerek, kocası hakkında etrafta söylenti çıkardığı ve kocasına yalan söylemek suretiyle güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, davacının ise boşanma yönünde oluşan hüküm henüz kesinleşmeden bir başka kadınla ilişki kurmak suretiyle bu kadından çocuk sahibi olduğu, yapılan soruşturma ve toplanan delillerle gerçekleşmiştir. Bu halde, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Bu sonuca, tarafların her ikisinin de aynı oranda kusurlu tutum ve davranışlarıyla ulaşılmış olup, birini diğerinden baskın kusurlu kabul etmek olanağı yoktur. Bu bakımdan mahkemece verilen boşanma hükmü sonucu itibarıyla doğrudur. Bu sebeple hükmün, kusura ilişkin gerekçesinin açıklanan şekilde değiştirilerek onanması gerekmiş (HUMK. m. 438/son), davalının bu yöne ve diğer yönlere ilişkin temyiz itirazları açıklanan sebeple yerinde görülmemiştir.