14. Hukuk Dairesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.08.2011 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; davalı ...'a yönelik davanın reddine, diğer davalılara yönelik davanın ise kabulüne dair verilen 27.11.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: K A R A R Dava, TMK'nın 747. maddesine dayalı geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı ...'a yönelik davanın reddine, diğer davalılara yönelik davanın ise kabulüne, davacının 230 parsel sayılı taşınmazı lehine dava konusu 224, 234 ve 235 parsel sayılı taşınmazlardan uzman bilirkişi raporundaki İ, I ve H harfleri ile gösterilen yerden 3 metre genişliğinde geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir. Hükmü, vekalet ücreti yönünden davalı ... vekili temyiz etmiştir. Yargılama giderlerinin nelerden ibaret olduğu 6100 sayılı HMK’nın 323 ila 333. maddelerinde açıklanmıştır.

Vekalet ücretinin hangi esaslara göre belirleneceği 4667 sayılı Avukatlık Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 81/son maddesi, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7. maddesi ve 21.6.1966 tarihli ve 1966/9-9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında gösterilmiştir. 6100 sayılı HMK’nın 326. maddesinde de hüküm verilirken kanunda yazılı haller dışında yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verileceği belirtilmiştir.

Avukatlık ücreti de yargılama giderlerinden olup bu tür davalarda maktu tarifeye göre hüküm altına alınır. Davacı kendisine ait 230 parsel sayılı taşınmaz lehine davalı ...'a ait 233 parsel sayılı taşınmazdan da geçit hakkı kurulmasını talep etmiş ve talebi uygun görülmeyerek reddedilmiştir. Kaldı ki geçit davalarının özelliği nedeniyle yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması gerekir. Mahkemece vekille temsil edilen davalı ... yararına avukatlık ücretine hükmedilmemesi doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nın 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.