21. Hukuk Dairesi

Davacı, 3201 sayılı Yasa uyarınca yurtdışı borçlanma talebinin iptaline yönelik Kurum işlerinin iptaline, Alman rant sigortasına giriş tarihinin Türkiye sigortalılık başlangıcı olduğunun ve borçlanma işleminin 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-a maddesi kapsamında yapılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi. K A R A R

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, temyiz edenin sıfatına ve temyiz nedenlerine göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2.Dava, davacının yurt dışındaki sigortalılığı nedeniyle ülkemizdeki sigortalılık başlangıç tarihinin 01.11.1981 olduğunun ve yurt dışında geçen süreyi 5510 sayılı Kanun'un 4/1-(a) bendi kapsamında borçlanma hakkı bulunduğunun tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının Almanya'da çalışmaya başladığı 01.11.1981 tarihinin ülkemizde sigortalılık başlangıç tarihi olarak tespitine ve 5510 sayılı Kanun'un 4/1-(b) bendi kapsamında borçlanma hakkı bulunduğunun tespitine, fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacının 01.01.1980-31.07.1985 tarihleri arasında "Gebelik/Analık Koruması (Schwangerschaft/Mutterschutz)" ve "çocuk yetiştirmeden dolayı zorunlu prim süreleri (Pflichtbeitragszeit für Kindererziehung)" nedeniyle sigorta kapsamına alındığı ve bu dönemde fiili çalışmasının bulunmadığı, 09.10.1963 doğumlu davacının fiili çalışmasının 18 yaşını ikmal etmesinden sonra 01.11.1989 tarihinde başladığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, yukarıda yer alan maddi ve hukuki olgular gözetilerek davacının Almanya'da fiili (eylemli) çalışmasının başladığı 01.11.1989 tarihinin ülkemizde sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabulüne karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile yazılı biçimde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.