2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı erkek eş tarafından, kendisinin reddedilen, kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi ve kadın lehine hükmedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece davalı-davacı erkek eş ağır kusurlu, davacı-davalı kadın eş daha az kusurlu kabul edilerek, davacı-davalı kadın eşin boşanma davası kabul edilip, davalı-davacı erkek eşin boşanma davası reddedilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, mahkemenin de kabulünde olduğu gibi, davalı-davacı erkek eşin, diğer eşe birden fazla fiziksel şiddet uyguladığı, eşinin çocuk isteğine ilgisiz kaldığı; buna karşılık davacı-davalı kadın eşin de aşırı kıskanç olup, eşine hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylar göz önüne alındığında; evlilik birliği temelinden sarsılmıştır. Bu sonucun gerçekleşmesinde her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, eşine göre davalı-davacı erkek eşin daha ağır kusurlu olduğunun kabul edilmesi gerekir. Nitekim, mahkeme de erkek eşi daha ağır kusurlu kabul etmiştir. Her iki taraf da boşanma isteğiyle dava açtığına göre, erkek eşin boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleşmiştir. O halde, boşanmaya davalı-davacı erkek eşin boşanma davası da kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken, hatalı gerekçeyle reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.