2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı kadın tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, maddi ve manevi tazminat, tedbir ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddi ile müşterek çocukların velayeti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece davalı-davacı kadın ağır kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmişse de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davacı-davalı erkeğin eşine sürekli fiziksel şiddet uyguladığı, hakaret ve tehdit ettiği, davalı-davacı kadının da güven sarsıcı davranışta bulunduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylar karşısında; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda, her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, eşine göre davacı-davalı erkeğin daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Durum böyleyken; mahkemece davalı-davacı kadının daha ağır, davacı-davalı erkeğin daha az kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; davacı-davalı erkeğin boşanma davası yönünden, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiği ve erkeğin boşanma davasının kabul edilmesi hüküm sonucu itibariyle doğru olduğundan; davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Yukarıda birinci bentte açıklandığı gibi, boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı erkek daha ağır kusurludur. Durum böyleyken mahkemece, davalı-davacı kadının maddi tazminat (TMK.md. 174/1) ve manevi tazminat (TMK.md. 174/2) taleplerinin hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak reddine karar verilmesi isabetsiz olup; bozmayı gerektirmiştir.