2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma" ve birleşen "nafaka" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı kadın tarafından, davacı-davalı erkeğin boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi, nafaka miktarları ve velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Mahkemece tarafların eşit kusurlu olduğu kabul edilerek kocanın boşanma davasının kabulü ile boşanmalarına karar verilmiştir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı-davacı kadının dedikodu yapıp mahalle sakinlerinim tepkisini çekerek eşini ve eşinin ailesini zor durumda bıraktığı, eşinin ailesini istemediği ve gelen misafirlere nezaketsiz davrandığı sabit ise de, davacı-davalı erkeğin de eşine sürekli fiziksel şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, ilgisiz davrandığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre; davacı-davalı erkek, boşanmada diğer tarafa göre daha fazla kusurludur. Bu durumda tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-davacı kadının maddi-manevi tazminat (TMK md. 174/1-2) istemlerinin reddi doğru olmamıştır. Mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları,kusurları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 TBK. md. 50, 51. 52, 58) dikkate alınarak davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda maddi-manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken bu yönün dikkate alınmaması doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.