2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece, davacı kadın ağır kusurlu kabul edilmiş; buna bağlı olarak tazminat istekleri ile yoksulluk nafakası talebi reddedilmiştir. Oysa davalının süregelen ve devamlılık gösteren hakaret, aşağılama, küfürlerinin mevcut olduğu ve dava öncesi döneme kadar devam ettiği, birlik görevlerini yerine getirmediği, eşini evden kovduğu ve annesinin eşine fiziksel şiddete varan müdahalelerine kayıtsız kaldığı; davacının ise, kararda gösterilen kusurlu davranışlarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, evlilik birliğinin temelden sarsılmasında, kadının değil kocanın ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekirken, delillerin hatalı takdiri sonucu, kadın ağır kusurlu kabul edilip tazminat ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddi isabetli bulunmamıştır.

2.Velayetleri davacıya bırakılan çocuklar için, yargılama sırasında Türk Medeni Kanununun 169. maddesi kapsamında tedbir nafakası takdir edildiğine göre, nihai hükümde bu çocuklar için hükmedilen iştirak nafakalarının, kararın kesinleşmesinden sonra da devamına karar verilecekken, hükmün kesinleşmesine kadar devamına karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

3.Davacının yoksulluk ve çocuklar için tayin edilen iştirak nafakalarının, gelecek yıllardaki artış miktarının belirlenmesi talebiyle ilgili olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmaması doğru bulunmamıştır.