2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı (koca)'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı-karşı davalı (kadın) yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3.Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-karşı davalı (kadın)’ın asgari geçim standardını sağlayacak sürekli ve düzenli gelir getiren bir işte çalıştığı, buna karşılık davalı-karşı davacı (koca)’nın ise her hangi bir işte çalışmadığı, gerçekleşen bu duruma göre, Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşullarının davacı-karşı davalı (kadın) lehine oluşmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyleyken, davacı-karşı davalı (kadın)’ın yoksulluk nafakası isteğinin reddi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulü isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.