2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, dava “tarafların boşanma davasına rağmen halen aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, geçimsizliğin ispat edilemediği” gerekçesiyle reddedilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalının eşini öldürmekle tehdit ettiği, eşine ve ailesine hakaret ettiği ve dava tarihinden sonra da fiziki şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Dava öncesinden beri süre gelen hadiseler, davadan sonra da devam ettiğine göre, tarafların “davaya rağmen aynı evde yaşamaları” olgusu, evlilik birliğinin davacı bakımından çekilebilir ve katlanılabilirliğini artık göstermez. Ve bu olgu davanın reddine gerekçe olmaz. Olayların gelişimi karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu koşullar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre; boşanmaya (TMK. m. 166/1) karar verilecek yerde yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.