2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, tazminat ve nafaka taleplerinin reddi yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi ve tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Davalı erkek tarafından daha önce 22.03.2012 tarihinde Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalı olarak davacı kadın aleyhine açılan boşanma davası, kadının kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle reddedilmiş ve bu karar 23.01.2014 tarihinde kesinleşmiştir. Taraflar daha önce açılıp reddedilen boşanma davasından itibaren biraraya gelmemiş, bu tarihten sonra da davacı kadından kaynaklanan boşanmayı gerektirecek kusurlu bir davranış da kanıtlanamamıştır. Davacı kadının kusursuz olduğu önceki kesinleşen dosyada belirlendiği ve eşler arasında yeni bir olay yaşanmadığı halde, bu durumla çelişen ve ilk davadan önceki olaylara ilişkin olan davalı tanık beyanlarına dayanılarak davalı kadının kusurlu olduğunun tespitine karar verilmesi doğru olmamıştır. Bu durumda birlikte yaşamaktan kaçınan davalı koca boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurludur. Durum böyleyken, mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı kadının maddi tazminat (TMK. md.174/1) talebinin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.