2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden, davacı kadın tarafından katılma yoluyla kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Mahkemece "taraflar eşit kusurlu" kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davacı kadının eşine hakaret ettiği, eşini aşağıladığı ve birlik görevlerini aksattığı vakıalarına davalı erkeğin cevap dilekçesinde dayanmadığı anlaşılmakla usulüne uygun şekilde dayanılmayan vakıa diğer eşe kusur olarak yüklenemez. Davacı kadına yüklenen sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığına ilişkin kusurun mevcut delil durumuna göre güven sarsıcı davranış boyutunda kaldığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya neden olan olaylarda davalı erkeğin, davacı kadına göre daha ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Boşanmaya neden olan olaylar yüzündün kişilik hakları saldırıya uğrayan, mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen davacı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174. maddesinin (1.) ve (2.) fıkrası gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, tarafların eşit kusurlu olduğunun belirlenip bu hatalı kusur belirlemesine göre davacı kadının tazminat isteklerinin reddi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.