2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, manevi tazminat ve nafakaların miktarı, ziynet eşyası alacağı davasının reddi, eşya alacağı davasının kısmen kabulü yönünden, davalı erkek tarafından ise, boşanma davası ve eşya alacağı davasının kabulü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, paranın alım gücüne, kişilik haklarına, özellikle aile bütünlüğüne yapılan saldırının ağırlığına, manevi tazminat isteyenin boşanmaya yol açan olaylarda ağır ya da eşit kusurlu olmadığı anlaşılmasına nazaran davacı kadın yararına hükmolunan manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddeleri nazara alınarak daha uygun miktarda manevi tazminat (TMK m. 174/2) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3.Davacı kadın, dava dilekçesinde çeyiz eşyalarının aynen iadesini; bu mümkün olmazsa bedelinin ödenmesini talep etmiştir.

Mahkemece talebe konu çeyiz eşyalarının değeri belirlenirken bilirkişi raporu alınmış ise de bu rapor davaya konu eşyaların varlığı tespit edilmeden, üzerinde bir inceleme yapılmadan düzenlenmiş olup hükme esas alınması mümkün bulunmamaktadır. O halde; eşyaların bulunduğu mahalde bu işlerden anlayan uzman bilirkişi eşliğinde keşif yapılarak, eşyaların varlığı ve kullanım durumlarının belirlenmesi, kullanılmış olmaları halinde yıpranma bedelleri düşülerek dava tarihi itibariyle bedellerinin hesaplanması gerekirken, eksik inceleme ile hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.