2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından kusur belirlemesi ve tedbir nafakası yönünden; davalı kadın tarafından ise kusur belirlemesi, tazminatların reddi ve nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Mahkemece; taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 166/1-2. maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı ve davalı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanunu'nun 166/1. maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı sebep ve saiki açıklanmayan, inandırıcı olmaktan uzak, bazıları da taraflardan duyum niteliğinde beyanlar olup boşanmaya esas alınamaz. Gerçekleşen bu durum karşısında, mevcut delil durumuna göre tarafların ispatlanan bir kusuru bulunmamaktadır. O halde erkeğin boşanma davasının reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırdır. Ne var ki boşanma yönünden hüküm temyiz edilmediğinden eleştiri yapılması ile yetinilmiş hatalı kusur belirlemesi için de yeniden yargılama yapılmasına gerek bulunmadığından, boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesinin açıklanan şekilde düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir (HUMK m. 438/son)