2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, reddedilen yoksulluk nafakası ve tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Mahkemece boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmalarına (TMK m. 166/1) karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen tarafların kusurlu davranışlarının yanında, kabul edilebilir sağlık veya haklı bir başka mazereti olmadığı halde cinsel ilişkiyi gerçekleştiremeyen davalı erkeğin, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kadına nazaran daha ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Bu husus gözetilmeden tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

3.Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı erkek, davacı kadına nazaran daha ağır kusurludur. Boşanma sonucu kadın, en azından eşinin maddi desteğinden yoksun kalacak olup, erkeğin gerçekleşen bu kusurlu davranışları aynı zamanda kadının kişilik haklarına da saldırı teşkil eder niteliktedir. Somut olayda kadın yararına TMK'nun 174/1-2. maddesi koşulları oluşmuştur. Bu durumda tarafların ekonomik ve sosyal durumları, gerçekleşen kusurun ağırlığı ve hakkaniyet ilkesi gözetilerek davacı kadın yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken hatalı kusur belirlemesi sonucunda yazılı şekilde talebin reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.