2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Mahkemece davacı kadın ağır kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de; davalı erkeğin süresinde cevap dilekçesi sunmadığı anlaşılmaktadır. Bu sebeple davacı kadına kusur yüklenemez.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen vakıalara göre davalı erkek tam kusurludur. Bu husus gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme sonucu davacı kadının ağır kusurlu olarak kabulü doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

3.Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı erkek tam kusurlu olup erkeğin bu kusurlu davranışı kadının kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte olduğu gibi kadın boşanma sonucu eşin maddi desteğinden yoksun kalacaktır. TMK m. 174/1-2 madde koşulları davacı kadın yararına oluşmuştur. Tarafların sosyal ve ekonomik durumları, kusur durumları ve hakkaniyet ilkesi (TMK m. 4, TBK m. 50,51) gözetilmek suretiyle davacı kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

4.Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz (TMK m. 175). Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kadının ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir gelirinin ve mal verlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davacı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak isteğin reddi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.