2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından, manevi tazminat miktarı, ziynet eşyası alacağının reddedilen kısmı yönünden, davalı erkek tarafından ise, kusur belirlemesi, manevi tazminat, ziynet eşyası alacağı ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, paranın alım gücüne, kişilik haklarına, özellikle aile bütünlüğüne yapılan saldırının ağırlığına, manevi tazminat isteyenin boşanmaya yol açan olaylarda ağır ya da eşit kusurlu olmadığı anlaşılmasına nazaran davacı kadın yararına hükmolunan manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Türk Borçlar Kanununun 52. ve 58. maddeleri nazara alınarak daha uygun miktarda manevi tazminat (TMK md.174/2) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

2.Davalı erkeğin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b)Davacı dava dilekçesinde, davalı erkekte kalan ziynetlerin aynen, olmadığı takdirde bedeline hükmedilmesini talep etmiş, davalı erkek ise kadının evden ayrılırken dava konusu ziynetleri yanında götürdüğünü ileri sürmüştür. Davacı sunduğu delilleri ile bu ziynet eşyalarının konuttan ayrıldığı sırada götürmesine engel olunduğunu veya zorla elinden alındığını usulünce kanıtlayamamıştır. Bu durumda; davacının ziynetlere ilişkin iddiasını ispatlayamaması nedeniyle bu istemin reddine karar verilmesi gerekirken; kabulü doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.