11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.02.2012 tarih ve 2011/381-2012/67 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket tarafından müvekkilinden para tahsil edildiğini, müvekkilinin bu nedenle davalı şirket aleyhine Almanya Bochum Eyalet Mahkemesinde dava açtığını, açılan bu dava sonucunda Almanya Bochum Eyalet Mahkemesinin 05/07/2010 tarih ve I-3 O 553/15 sayılı kararında, davalının davacıya 12.782,30 Euro ana parayı 08/07/2006 tarihinden itibaren baz faize ek %5 faizi ile birlikte ödenmesine karar verdiği, davalıya 27/08/2010 tarihinde tebligat yapıldığını ve kararın 17/09/2010 tarihinde kesinleştiğini, bu nedenle bahsi geçen yabancı mahkeme kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, tenfiz kararının verilebilmesi için aranan koşulların oluştuğu, kararın Türk kamu düzenine aykırı olmadığı, kararın davalıya usulünce tebliğ edildiği gerekçesiyle davanın kabulü ile Almanya Bochum Eyalet Mahkemesinin 05/07/2010 tarih ve I-3 O 553/15 sayılı kararının tenfizine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.