14. Hukuk Dairesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.06.2007 gününde verilen dilekçe ile kira sözleşmesinin süre uzatımının tapu kütüğüne şerhi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.04.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: K A R A R

Davacı, 375 parsel sayılı taşınmazın davalıdan kiralandığını, 05.02.1986 tarihli kira sözleşmesinin 23.05.1986 tarihinde tapuya şerh verildiğini, sözleşmenin (H) bendi uyarınca 20 yıl süreli sözleşmenin iki kez 10'ar yıl temdit olanağı bulunduğunu, sözleşmeyi temdit ettiklerini davalı yana bildirmelerine rağmen bu hususun tapuya şerh verilmediğini ileri sürerek kira sözleşmesinin 10 yıl için yeniden tapuya şerhini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlar, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş hükmü davalılar temyiz etmişlerdir. Dava, kira sözleşmesinin tapu kaydına şerhi isteğine ilişkindir. Borçlar Kanununun 255. ve bunun paralelinde olan 277. maddesi gereğince bir taşınmaz kira sözleşmesinin tapu siciline şerh verilmesi hususunda iki taraf sözleşme yapabilir. Bu sözleşme kira sözleşmesinden bağımsız bir sözleşme olup, kira sözleşmesi içinde veya ondan ayrı olarak düzenlenebilir. Türk Medeni Kanununun 1009. maddesi düzenlemesi ile de tapu kütüğüne şerh edilebilecek kişisel haklar arasında kira sözleşmesinden kaynaklanan kiracılık hakkı da sayılmıştır.

Somut olayda davacı 05.02.1986 tarihli kira sözleşmesinin tapuya şerhi hususunda sözleşmede hüküm bulunduğunu ve sözleşmenin bu hüküm uyarınca tapuya şerh edildiğini, 20 yıllık kira sözleşmesinin de yine sözleşme uyarınca 10 yıl süre ile uzatıldığının tapuya şerhini istemektedir. Ancak temyiz aşamasında davalılar tapu kayıt örneği ve davacı tarafından verilen vekaletnameyi ibraz ederek kira sözleşmesi şerhinin tapu kaydından terkin edildiğini ileri sürmüştür. Dava konusu şerhin terkin edildiği iddiası karşısında bu durumun mahkemece yeniden değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.