8. Hukuk Dairesi

Davacı üçüncü kişi vekili, hacze konu hayvanların üçüncü kişiye ait olduğunu belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasını ve tazminata karar verilmesini istemiştir. Davalı alacaklı vekili, hacze konu hayvanların borçluya ait olduğunu açıklayarak istihkak davasının reddi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece yapılan ilk yargılama sonucunda, davanın kabulüne ilişkin verilen karar, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 13.9.2018 tarihli ve 2018/11707 Esas, 2018/ 15680 Karar sayılı ilamı ile; dava konusu haczin, borçluya ödeme emrinin tebliğ edildiği adreste ve borçlunun huzurunda yapıldığı, borçlu ile üçüncü kişinin kardeş olduğu, mülkiyet karinesinin borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olduğu, davacı üçüncü kişinin karinenin aksini güçlü ve inandırıcı delillerle ispatlayamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından bahisle karar bozulmuştur. Mahkemece, bozmaya uyularak davanın reddine karar verilmiş, karar davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dava, üçüncü kişinin İİK'nın 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir. 1. Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çerçevesinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre davacı üçüncü kişi vekilinin yerinde olmayan sair temyiz itirazlarının reddine; 2. 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (1) sayılı tarifenin (III) kısmının ikinci bendinin (a) fıkrası uyarınca davanın reddi halinde maktu harç alınacağı belirtilmektedir. Aynı yasanın 31. maddesi gereğince de "Peşin alınan karar ve ilam harcının işin hitamında ödenmesi gerekenden fazla olduğu anlaşılırsa fazlalık istek üzerine geri verilir." Somut olayda, Mahkemece davanın reddine karar verildiği halde “Harçlar Kanunu gereğince alınması gerekli 819,72 TL harçtan peşin alınan 614,77 TL harcın mahsubu ile bakiye 204,95 TL harcın davacıdan tahsili ile hazineye irat kaydına, ” şeklinde nispi harca hükmedilmiştir. Dava reddedildiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Harçlar Tarifesi gereği 54.40 TL maktu karar harcının davacıdan tahsili gerekir. Bu sebeple, davacı dava açarken 204.95 TL harç yatırdığından maktu karar harcı olan 54.40 TL harcın mahsubu ile 150.55 TL harcın davacıya iadesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır. Ne var ki, bu hususların giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden 6100 sayılı HMK’nin ek Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.