2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından boşanma hükmü, kusur tespiti, aleyhine hükmedilen maddî manevî tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadının açtığı evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı (TMK m. 166/1) olarak açılan boşanma davasının yapılan yargılaması sonunda, ilk derece mahkemesi tarafından erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğundan bahisle davanın kabulüne karar verilerek boşanma ve fer’ilerine hükmedilmiştir. Hükme karşı davalı erkek tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve bölge adliye mahkemesince istinaf itirazının reddine karar verilmiştir. Hüküm, davalı erkek tarafından yukarıda belirtilen sebeplerle temyiz edilmiştir.

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin davanın kabulüne yönelik temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Her ne kadar ilk derece mahkemesince davalı erkeğin ağır, davacı kadının az kusurlu olduğundan bahisle tarafların boşanmalarına ve ferilerine hükmedilmiş ise de; dosyanın incelenmesinde, kadının temyiz edilmeyerek kesinleşen kusurlu davranışının yanında, erkeğin, eşi ve çocuğuyla yeterince ilgilenmediği anlaşılmıştır.

İlk derece mahkemesince erkeğe yüklenen diğer kusurlu davranışlara ilişkin tanık anlatımları ise sebep ve saiki tam olarak açıklanamayan, duyum ve yoruma dayalı beyanlar olduğundan erkeğe kusur olarak yüklenemez. Gerçekleşen bu durum karşısında tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyle iken kadının az, erkeğin ağır kusurlu olduğu belirtilerek, hatalı kusur belirlemesi yapılması usul ve kanuna uygun olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3.Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere, tarafların boşanmaya sebebiyet veren olaylarda eşit derecede kusurlu oldukları anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu maddî ve manevî tazminata hükmedilebilmesi için tazminat yükümlüsünün kusurlu, tazminat talep eden eşin ise kusursuz veya diğerine göre daha az kusurlu olması gerekir (TMK m.174).

İlk derece mahkemesince davalı erkeğin, davacı kadına nazaran daha ağır kusurlu olduğunun kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine göre kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.