(Kapatılan) 17. Hukuk Dairesi

(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/12363 E.  ,  2011/4736 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü: -K A R A R-

Davacılar vekili, davalının trafik sigortacısı olduğu aracın neden olduğu kaza sonucunda müvekkilinin eşi ve küçük çocuklarının babası olan ...'ın hayatını kaybettiğini ileri sürerek, ıslah dilekçesi ile 116.183,73 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kanıtlanan gerçek zarardan sorumlu olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Davalı ... kazaya neden olan aracın trafik sigortacısı olup, kişi başına teminat limiti 125.000,00 TL'dir....ın ölümü nedeni ile sigorta şirketinin tüm zarar görenlere ödemekle yükümlü olduğu toplam tutar 125.000,00 TL'dir. Niğde 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/360 Esas sayılı dosyasında desteğin anne ve babası davalı ... aleyhine destekten yoksun kalma tazminatı davası açmış, ayrıca Sosyal Güvenlik Kurumu

Başkanlığı tarafından da davalı ... aleyhine Tarsus İş Mahkemesinde rücuan tazminat davası açılmıştır. 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 96. maddesi uyarınca Zarar görenlerin tazminat alacakları, sigorta sözleşmesinde öngörülen sigorta tutarından fazla ise zarar görenlerden her birinin sigortacıya karşı yöneltebileceği tazminat talebi, sigorta tutarının tazminat alacakları toplamına olan oranına göre indirime tabi tutulur. Buna göre, mahkemece, destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkin 2001/360 Esas sayılı dosya ile bu dosyanın birleştirilmesi ve İş Mahkemesinde açılan davanın da birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2.Ayrıca, aksi davacı tarafından kanıtlanmadıkça erkek çocuklarının 18 yaşına kadar destek ihtiyacı duyacakları, sonrasında çalışarak hayatlarını sürdürebilecekleri kabul edilmelidir. Mahkemece, davacı erkek çocuklarının 20 yaşına kadar destek ihtiyacı duyacaklarının kabulü ile hüküm kurulması da doğru olmamıştır.