2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1.Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-karşı davalının evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmediği, eşine şiddet uyguladığı ve hakaret ettiği davalı-davacının da kocasının ailesini evinde istemediği ve kovduğu, kocasına da “ bir daha bunları eve sokmayacaksın” şeklinde sözler söylediği anlaşılmaktadır.Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.Olayların akışı karşısında davacı-davalı (koca) da dava açmakta haklıdır.Kadının, koca tarafından açılan boşanma davasına itirazı, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davalı-davacı (kadın) ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamış, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları oluşmuştur. Gerçekleşen bu durum karşısında davacı-davalı(koca) tarafından açılan boşanma davasının da kabulü ile boşanmalarına (TMK. md.166/2) karar verilmesi gerekirken, isteğin reddi doğru bulunmamıştır.  

2.Davacı-davalının Cumartesi günleri de çalıştığı işyerinin cevabından anlaşılmaktadır. Davacı-davalı da Cumartesi günleri de çalıştığını belirterek, kişisel ilişkinin Pazar günü tesis edilmesini talep etmiştir.Velayeti anneye bırakılan müşterek çocukla davacı-davalı arasındaki kişisel ilişkinin Pazar günü kurulmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.