2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Yapılan soruşturma, toplanan delillerle davacının eşini dövdüğü, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu ve birlik görevlerini yerine getirmediği; buna karşılık davalının da eşine hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Davalı, kocasına hakaret etmekten ceza mahkemesinde mahkum olduğuna göre, hakaretin tepki sınırlarını aştığı kabul edilmelidir. Böylece boşanmaya neden olan olaylarda davacı koca daha ağır kusurlu ise de; Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK.md. 166/1-2)karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.