2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün davacı-davalı koca kadının boşanma davası ile ferileri yönünden, davalı-davacı kadın ise tedbir nafakası ile tazminatlar yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 18.10.2011 günü duruşmalı temyiz eden davacı-davalı M...B...K... vekili Av. M... A... ve karşı taraf temyiz eden davalı-davacı E... K... ile vekillerinden Av. A... T... geldi. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2.Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına ( TMK. md. 186/1) geçimine, (TMK. md. 185/3) malların yönetimine (TMK. md. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215 ) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK. md. 185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır. (TMK. md.

169.O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca kadın yararına boşanma davasının açılmış olduğu 25.12.2006 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, 17.05.2007 tarihinden itibaren geçerli olacak şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

3.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42 ve 44. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.