2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm koca tarafından; kusur ve tazminatlar, kadın tarafından ise; kocanın davasından verilen boşanma hükmü yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1.Davalı-davacı kadın 01.07.2010 tarihli temyiz dilekçesiyle, birleşen kendi boşanma davasından feragat ettiğinden; kadının birleşen boşanma davasından feragatı hakkında bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

2.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kadının, kocanın boşanma davasından verilen boşanma hükmüne yönelik temyiz itirazları yersizdir.

3.Davacı-davalı kocanın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davalı-davacı kadın birleşen kendi boşanma davasından feragat etmiştir. Bu feragat sonucu davalı-davacı kadın davacı-davalı kocasının kusurlu davranışlarını da affetmiş konuma düşmüş; davacı-davalı kocaya bir kusur yükleme durumu ortadan kalkmıştır. Buna karşılık, mahkemenin de belirlediği gibi, evlilik birliğinin gerektirdiği görevleri yerine getirmeyen davalı-davacı kadının boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurlu olduğunun kabul edilmesi gerekir. Gerçekleşen bu durum karşısında, mahkemenin tarafları eşit kusurlu olarak kabul etmesi ve bu kusur belirlemesine bağlı olarak davacı-davalı kocanın maddi tazminat ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş olması isabetsiz (mahkemece tazminatlar bakımından, TMK.174/1 ve 2.maddesindeki diğer koşulların gerçekleşmiş olup olmadığı ayrıca takdir edilmelidir) olup; bozmayı gerektirmiştir.