2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen   30.04.2013 günü temyiz eden davacı A.K..vekili Av. A.. İ. ve karşı taraf davalı F..K.. vekili Av. P..K.. A.geldiler. Gelenlerin  konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden; davacı koca tarafından açılıp ret ile sonuçlanan ilk boşanma davasının 24.05.2006 tarihinde kesinleştiği, tarafların, uzun yıllardır, kocanın ailesine ait apartmanda, farklı dairelerde yaşadıkları, davalı kadının 07.11.2009 tarihinde kayınvalidesini bıçaklaması üzerine o apartmandan taşındığı, soruşturma aşamasında 07.11 2009 tarihinde alınan ifadesinde 12-13 yıl önce eşinin evi terk ettiğini belirttiği, müşterek çocuk Neşat'ın da önceki boşanma davasında davacı babası ile yedi yıldır ayrı yaşadıklarını belirttiği dikkate alındığında, tarafların ilk boşanma davasının reddinden sonra ortak hayati yeniden kurmak için bir araya gelmedikleri, ortak hayatın yeniden kurulamadığı, Türk Medeni Kanununun 166/son maddesi koşullarının açılan bu davada oluştuğu anlaşılmaktadır. Bu belirlemeler karşısında, bu davada dinlenen davalı kadın tanıkları olan müşterek çocukların beyanlarının, tarafların evlilik birliğini sürdürmeye yönelik olarak bir araya geldikleri şeklinde yorumlanması olanaksızdır. Bu itibarla davacı kocanın Türk Medeni Kanununun 166/son maddesine dayalı olarak açtığı boşanma davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ret hükmü isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.