2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davacı-davalı (kadın) tarafından, manevi tazminat isteğinin reddi yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-davalı (kadın) tanıklarının beyanlarında anlatılan olayların büyük çoğunluğu davacı-davalı kadından duyuma dayalı olup itibar edilemez. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarılmasına neden olan olaylarda davacı-davalı kadının kocasından "terbiyesiz" diye söz ederek ortak konutun kilidini değiştirdiği ve kocasının eve gelmemesini istediği", buna karşılık, davalı kocanın da karısını sevmediğini ve istemediğini söyleyip ona eş olarak gerekli ilgiyi göstermediği anlaşılmaktadır. Evlilik birliği, iki tarafın da kusuruyla temelinden sarsılmıştır. Bu sonuca ulaşılmasında, taraflardan birinin kusurunun diğerinden ağır olduğu söylenemez. Taraflar eşit kusurlu kabul edilmelidir. Davalı-davacı kocanın davası bakımından da Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi koşılları gerçekleşmiştir. Bu durumda davalı-davacı kocanın davasının da kabulüne karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçeyle reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.