2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen,  yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2.Mahkemece, davacı kadının ağır kusurlu olduğu kabul edilerek Türk Medeni Kanununun 166/son maddesi uyarınca boşanma kararı verilerek, davalı kocanın manevi tazminat talebi reddedilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davacı kadının ilk boşanma davası; ağır trafik kazası geçiren kocasıyla ilgilenmediği, kocanın boşanmayı gerektirir kusurlu bir davranışının kanıtlanmadığı, gerekçesiyle reddedilmiştir. Tarafların ilk davanın reddinden sonra bir araya gelmedikleri ve yeni bir olayın da gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. Fiili ayrılık nedeniyle açılan bu davada, davacı kadının önceki kusurlu davranışı dikkate alındığında, davalı kocanın kişilik haklarına saldırı olduğunun kabulü gerekmektedir.  

Türk Medeni Kanununun 174/2  maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş  olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat  isteyebileceğini  öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davalı kocanın ağır ya da eşit kusurlu   olmadığı, bu olayların   kişilik haklarına  saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır.  O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4  TBK. md. 50, 51, 52, 58)  dikkate alınarak davalı koca yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.