2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (kadın) tarafından manevi tazminat, maddi tazminat, iştirak nafakası ve yoksulluk nafakasının miktarı yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı kadının müşterek çocuğa şiddet uyguladığı, davalı-davacı kocanın da davacı-davalı kadını istemediğini söyleyip, eşine şiddet uyguladığı ve ilgisiz davrandığı, boşanmaya neden olan olaylarda kusurun ağırlığının davalı-davacı kocada olduğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davalı-davacı koca da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davalı-davacı kocanın boşanma davasının da (TMK.md. 166/2) kabulüne karar yerilecek yerde yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.