2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm kusur, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının tazminatlara yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2.Toplanan delillerden, davacı kadının vaginismus rahatsızlığının bulunduğu ve tedaviden kaçındığı, eşinin rahatsızlığı ile ilgilenmediği, birlik görevlerini yerine getirmediği; buna karşılık davalı kocanın da düzenli çalışıp birlik görevlerini yerine getirmediği, iskana elverişli bir konut temin etmediği, eşini de arayıp sormadığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre boşanmaya neden olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Kusur durumu böyleyken, mahkemenin davacı kadını ağır kusurlu kabul etmesi ve buna bağlı olarak davacı kadının yoksulluk nafakası isteğini reddetmesi isabetsiz olmuştur.

3.Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davacı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.