2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 26.3.2013 günü temyiz eden davalı S.. Y.vekili Av. T. D. geldi. Karşı taraf davacı M. Y. ile vekili gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece her ne kadar davalı kadın ağır kusurlu kabul edilmek suretiyle boşanma kararı verilmiş ise de, toplanan delillerden; her iki tarafında birlikte yaşamaktan kaçındıkları anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu   olduğunun kabulü gerekir. Türk Medeni Kanunun 166/1. maddesi koşulları gerçekleştiğinden boşanmaya karar verilmesi isabetli olup, boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesi düzeltilmek suretiyle (HUMK md. 438/son) onanması yönüne gidilmiş ve davalı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazları ile aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2.Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda  davalı kadın daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.