2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından; kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden, davalı (kadın) tarafından; tamamına şamil olmak üzere temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, mahkemece davacı kocaya yüklenen eşine fiziksel şiddet uygulama ve ona hakaret olayları ile davalı kadına yüklenen kusurlu davranışlardan sonra, tarafların İstanbul'a taşınarak bir araya geldiği ve birlikte yaşamaya devam ettikleri; davacı kocanın burada da birlik görevlerini yapmaktan kaçınması üzerine tarafların yeniden ayrıldıkları anlaşılmaktadır. Önceki kusurlu davranışlardan sonra gerçekleşen bu barışma olayı, tarafların birbirlerinin barışmadan önceki kusurlu davranışlarını karşılıklı olarak affettikleri, en azından hoşgörüyle karşıladıklarının kabulünü gerektirir. Affedilen ve hoşgörüyle karşılanan olaylara dayanılarak da boşanma kararı verilemez. Tarafların son ayrılığı ise, davacı kocanın kusuruna dayalıdır. Davalı kadına yüklenebilecek bir kusur kalmamıştır. Davacı koca tamamen kusurlu hale gelmiştir. Boşanmaya karar verebilmek için davalının az da olsa kusurunun kanıtlanması ve en azından Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki koşullarının gerçekleşmesi gerekir. Türk Medeni Kanunnuun 166/2. maddesi koşulları da oluşmamıştır. Durum böyleyken; mahkemece davanın reddi yerine yazılı şekilde boşanmaya karar verilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.