2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından; vekalet ücreti yönünden, davalı-davacı koca tarafından ise; her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Toplanan delillerden; davalı-davacı kocanın eşine hakaret ettiği ve onu evden kovduğu; buna karşılık davacı-davalı kadının ise güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu; davalı-davacı kocanın eşiyle barışma girişimlerinin ise eşin kusurlu davranışlarını affetme niteliği taşımadığı anlaşılmaktadır. Tarafların gerçekleşen kusurlu davranışları değerlendirildiğinde, boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekmektedir. Davalı-davacı kocanın davası bakımından da Türk Medeni Kanununun 166/1.maddesindeki boşanma koşulları oluşmuştur. Durum böyleyken, mahkemece davalı-davacı kocanın davası da kabul edilerek boşanmaya karar verilmesi gerekirken; barışma girişiminin af olarak değerlendirilmesi sonucu kocanın davasının reddine karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.