2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "karşılıklı boşanma" ve "ziynet alacağı" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; davacı-davalı kadının "boşanma ve ziynet alacağı", davacı-davalı kocanın "karşı boşanma davaları" yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, davalı-davacı kocanın sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı, mali yükümlülüklerine ilişkin birlik görevlerini yerine getirmediği; buna karşılık davacı-davalı kadının kayınvalidesine olumsuz tutum takındığı gerekçesiyle; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, eşine göre kocanın daha ağır kusurlu olduğu kabul edilerek; kadının açtığı davanın kabulü ile boşanmaya, kocanın karşı boşanma davasının reddine karar verilmiştir.

Hükmü davalı-davacı koca temyiz etmiş, davacı-davalı kadın ise temyiz etmemiştir. Davacı-davalı kadın hükmün gerekçesinde belirtilen ve daha az olduğu belirtilen kusuruna yönelik hükmü temyiz etmediğine göre; artık evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını gerektiren olaylarda az da olsa kusurlu olduğu sabit olmuştur. Her iki taraf da, boşanma isteğiyle dava açtığına göre, kadının karşı boşanma davasına karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olur. O halde, kocanın karşı boşanma davası bakımından da Türk Medeni Kanununun 166/2 maddesindeki koşullar oluştuğundan; onun boşanma davasının da kabulü gerekir. Durum böyleyken kocanın karşı boşanma davasının reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.