2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, velayet, çocukla tesis edilen kişisel ilişki süresi ve tazminat istemlerinin reddi, davalı (koca) tarafından ise; tedbir ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Mahkemece; "taraflar eşit kusurlu" kabul edilerek davacının maddi ve manevi tazminat istekleri reddedilmiştir. Oysa davalının eşine fiziki şiddet uyguladığı ve bağımsız konut temin etmediği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Davalı davadan önce 14.06.2011 tarihinde mahkemeye başvurarak eşinin ortak konuta dönmesi için ihtar talebinde bulunmuştur. Bu ihtarın sonucu olarak, davacı eşinin ihtar tarihinden önceki kusurlu davranışlarını affetmiş, en azından hoşgörüyle karşılamış duruma düşmüştür. Hoşgörüyle karşılanan ve affedilen olaylar ise; artık davacı kadına bir kusur olarak yüklenemez. İhtar tarihinden sonra da kadına atfedilebilecek bir kusur da ispatlanmadığına göre, boşamaya sebep olan olaylarda kusurun tamamen davalı kocada olduğunun kabulü gerekir. Bu olaylar aynı zamanda davacının kişilik haklarına saldırı niteliğindedir. Hal böyleyken davacının davalıyla eşit kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak da davacının maddi (TMK.m.174/1) ve manevi (TMK.m.174/2) tazminat isteklerinin reddedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.