(Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi

(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/18045 E.  ,  2012/16845 K.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili dava konusu şirkete yapılan kesintilerin davacının ihmali işlemleri sonucu sebep olduğunu, uyarılmasına karşın ardı ardına hatalı veri girişi yapması sebebi ile iş sözleşmesinin feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece davacının diyalız teknisyeni olarak görev yaptığını, tıbbi sekreterlik için uzman işçi istihdam etmeyerek eğitim durumu itibari ile görevi olmayan bir konuda davacıya sorumluluk yüklenemeyeceği gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin haklı veya geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir. 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır. 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda diyaliz teknisyeni olarak çalışan davacının, davalı işyerinde Sosyal Güvenlik Kurumu ile yapılan sözleşme gereği sistem verilerini girmek ve kontrollerini yapmak üzere görevlendirildiği bu konuda özel bir şirketten medula sistemine giriş için eğitim aldığı anlaşılmaktadır. Davacının hasta raporlamasını yanlış girmesi ve kuruma yapılan itiraz sonucu toplam 9.299,00 TL şirkete ceza kesilmesi, bu olaydan bir hafta kadar sonra da dört adet raporun sistem kayıtlarına girmediğinin tespit edilmesi üzerine iş sözleşmesi feshedilmiştir. Davacının şirket tarafından sistem girişi konusunda eğitime tabi tutulduğu ancak görevine gereken özen ve dikkati göstermeyerek şirketi maddi zarara uğrattığı hatta bu cezayı ödeyeceğini söylediği dosya kapsamı ile sabittir. Davacının kısa aralıklarla tekrarlanan şirketi maddi zarara uğratan davranışları geçerli fesih sebebidir. Davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

1.Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davanın REDDİNE,

3.Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4.Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 80,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6.Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 13.07.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.