2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davacı-davalı koca tarafından açılan "boşanma", davalı-davacı (kadın) tarafından açılan "karşı boşanma" ve birleşen "nafaka artırımı" davalarının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından kusur belirlemesi, maddi tazminatın miktarı, manevi tazminat ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı (kadın)'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Toplanan delillerden, davacı-davalı (koca)'nın ayrılık dönemi içerisinde bir başka kadınla yaşadığı ve bu birliktelikten de bir çocuğunun bulunduğu anlaşılmaktadır. Davalı- davacı (kadın)'ın gerek fiili ayrılık öncesinde gerekse sonrasında kusurlu bir davranışı kanıtlanamamıştır. O halde, boşanmaya neden olan olaylarda kusur tamamen davacı- davalı (koca) dadır. Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davalı-davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 TBK. md. 50, 51, 52, 58) dikkate alınarak davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata (TMK. md. 174/2) hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3.Davalı-davacı kadının yoksulluk nafakası (TMK. md. 175) talebi bulunduğu halde, bu talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi doğru olmamıştır. (HMK. md. 26)