2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi gereğince boşanma kararı verilebilmesi için davalının az bile olsa kusurunun varlığının kanıtlanması ve en azından Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşullarının gerçekleşmiş olması gerekir. Mahkemenin de karar gerekçesinde sabit kabul ettiği gibi; davanın açılmasından sonra tarafların barışıp bir araya geldikleri ve bu şekilde iki ayı aşkın bir sureyle birlikte yaşadıkları anlaşılmaktadır. Bu durumda; bu barışma olayının sonucu olarak, davacı kadının davalı kocasının boşanma davasının açılmasından önceki kusurlu davranışlarını affettiği, en azından hoşgörüyle karşıladığının kabulü gerekir. Affedilmiş veya hoşgörüyle karşılanan olaylar ise boşanma sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açılmasından sonra gerçekleşmiş olan ve eşlerin evliliğin sona ermesine kadar devam eden yükümlülüklerine dayanmayan yeni olaylar ise; ancak yeni bir davanın konusunu oluşturabilir. Gerçekleşen bu durum karşısında, davanın reddine karar verilmesi gerekirken; yasaya uygun olmayan yetersiz gerekçeyle davanın kabul edilip boşanmaya karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup; bozmayı gerektirmiştir.