2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere, kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle nihai kararda, davacı yararına hükmedilen yoksulluk ve iştirak nafakasının miktarları gösterilmemiş ise de, "safahatta hükmedilen tedbir nafakalarına atıf" yapılarak "tedbir nafakalarının kararın kesinleşmesinden sonra aynı miktarlar üzerinden yoksulluk ve iştirak nafakası olarak devamına" karar verilmiş olduğuna göre, davacı için aylık 200 TL yoksulluk, çocuk için de aylık 100 TL iştirak nafakası tayin ve takdir edildiğinin anlaşılmasına göre, davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazları ile davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Velayeti anneye bırakılan müşterek çocuk ile davalı baba arasında kişisel ilişkinin "aynı şehirde" ve "ayrı şehirde" oturmaları esasına göre, ayrı ayrı düzenlendiği görülmektedir. Ayrı şehirde oturmaları durumunda da "dini bayramların ikinci günü saat 10:00'dan üçüncü günü saat 17:00'ye kadar ve her yıl Temmuz ayının birinci günü saat 10:00'dan otuz birinci günü saat 17:00'ye kadar" kişisel ilişki tesis edilmiştir. Anne ve çocuğun Samandağı'nda, kendisine kişisel ilişki hakkı tanınan davalı (baba)'nın ise Adana'da ikamet ettikleri dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Ulaşım açısından yakınlık ve ulaşım imkanlarındaki kolaylık dikkate alındığında "aynı şehir" "farklı şehir" ayrımına gidilmesi olaya uygun bir çözüm değildir. Böyle bir ayrım yapılmadan dini bayramlar ile Temmuz ayında kurulan kişisel ilişki yanında çocukla babası arasında ayın belirli hafta sonları baba yanında yatılı kalacak şekilde uygun sürelerle kişisel ilişki tesisi çocuğun menfaatine uygun düşer. Açıklanan hususlar gözetilerek babanın çocukla kişisel ilişkisinin düzenlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli bulunmamıştır.