2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Dava, boşanma davası sırasında müşterek çocuklar için hükmolunan nafaka yükümlülüğü konusundaki yabancı mahkeme kararının tenfizi isteğine ilişkindir. Mahkemece, müşterek çocuklar için ihtiyati tedbir niteliğinde takdir edilen nafaka hükmünün, ilam niteliği taşımadığı gerekçesiyle istek reddedilmiş, kararı davacı temyiz etmiştir. 1973 tarihli Nafaka Yükümlülüğü Konusundaki Kararların Tanınmasına ve Tenfızine İlişkin Lahey Sözleşmesi 2382 sayılı kanunla onaylanması uygun bulunarak, 01.11.1983 yılında yürürlüğe girmiştir. Bu sözleşme nesebi sahih olmayan bir çocuğa karşı nafaka yükümlülüğü de dahil, aile, hısımlık, evlilik veya kayın hısımlığı ve evlatlık ilişkilerinden doğan, nafaka yükümlülüğü konusunda akit devletlerden herhangi birinin adli veya idari mercileri tarafından verilmiş bulunan kararların ve sulhlerin diğer akit devletlerde tanınması ve tenfizine ilişkin hükümler içermektedir (Sözleşme md. 1).

Sözleşmenin 4. maddesi, kanun yolları açık bulunmasına rağmen, geçici olarak icra edilebilen ara kararları ve geçici tedbirlerin, talep edilen devlette benzer kararların verilebilmesi, icra edilebilmesi halinde, bu devlet tarafından tanınacağı veya haklarında tenfiz kararı verilebileceği hükmünü içermektedir.

Yerleşik Yargıtay uygulamasına göre, Türk Medeni Kanununun 169. maddesine dayalı olarak ara karar ile hükmedilen nafakaların infazının mümkün olması ve Anayasanın 90. maddesi uyarınca iç hukuka aktarılan yukarıdaki sözleşme hükümleri gözetilerek, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, bu husus nazara alınmadan yazılı gerekçe ile istemin reddi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.