2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki boşanma davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından; kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, vekalet ücreti ile eksik inceleme yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece eşit derecede kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı-davalı kadının ailesinin eşine yönelik hakaretlerine tepkisiz kalmak şeklindeki kusuruna karşılık, davalı-davacı kocanın da eşine fiziksel şiddet uyguladığı, eve alkollü olarak geç saatlerde geldiğini, eşini baba evine götürüp orada bıraktığı ve aynı gece bir kısım eşyalarını da eşinin baba evinin kapısına bırakıp gittiği, bu suretle birlikte yaşamaktan ve birlik görevlerini yapmaktan kaçındığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre; boşanmaya neden olan olaylarda, eşine göre davalı-davacı kocanın daha fazla kusurlu olduğu kabul edilmelidir. Ne var ki; davalı-davacı kocanın boşanma davası yönünden; iki taraf da boşanma isteğiyle dava açtığına göre, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiğinden; davalı kocanın boşanma talebinin kabulü sonucu itibarıyla doğru olup, davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş (HUMK.m.438/son) ve aşağıdaki bentlerin dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2.Yukarıdaki bentte açıklandığı gibi; boşanmaya neden olan olaylarda; davacı-davalı kadın, kocasına göre daha az kusurludur. Durum böyleyken; kadının daha az olan kusuru tazminat talep etmesine yasal engel teşkil etmediği halde; mahkemece hatalı kusur belirlemesi sebep gösterilerek maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK.md.174/2) tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.