2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 11.09.2013 günü temyiz eden davacı-karşı davalı Ş. O. vekili Av. M. S. ve karşı taraf davalı-karşı davacı S. O. vekili Av. E. Y. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Davacı-davalı kadının Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi kapsamında maddi tazminat talebi bulunmamaktadır. Davacı-davalı kadın vekili 28.02.2012 tarihli dilekçesinde, dava dilekçesinde talep edilen maddi tazminatın dayanağını açıklamış olup, buna göre davacı-davalı kadının maddi tazminat talebi, 10.000 TL. çeyiz eşyası ve ev eşyası alacağı ile 12.000 TL. iş tazminatı nedeniyle alacak talebinden ibarettir. Bu istekler boşanmanın eki niteliğinde bulunmayıp nispi harca tabidir. Başvurma harcı da yatırılmıştır. Davacı-davalıya eksik nispi peşin harcın tamamlanması için önel verilmesi, eksik nispi harç tamamlandığı takdirde, çeyiz eşyası ve ev eşyası alacağı yönünden delillerin bu çerçevede değerlendirilip sonucuna göre hüküm kurulması, iş tazminatı alacağı yönünden ise Aile Mahkemesinin görevli olmadığı gözetilerek hüküm kurulması gerekirken, isteğin Türk Medeni Kanununun 174/1. madde kapsamında değerlendirilerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3.Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davacı-davalı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.